Jeans and Tee Girl

SPOJLERY. Wszyscy, którzy nie widzieli „A Scandal in Belgravia”, sio i wrócić, jak nadrobicie.

Ok, czyli po półtora roku, które fandom spędził z zapartym tchem na basenie, Jim Moriarty wyszedł, bo dostał ofertę ciekawszą niż zostanie rozerwanym na kawałeczki przez swoją bombę? Thanks for nothing, Moffat.

Ninedin napisała absolutnie piękną notkę o Irene Adler i wobec tego jest mi troszkę smutno, bo miałam zamiar pisać na dokładnie ten sam temat, ale zbierałam się jak sójka za morze (jak zwykle). Typowej recenzji też nie napiszę (fantastyczny odcinek, warto było czekać, kropka), więc co mi pozostaje? Spojrzeć pod trochę innym kątem, a więc będzie o Irene, ale głównie o Sherlocku.

Pamiętacie, jak po pierwszym sezonie rozmawialiśmy o seksizmie? Miałam poważne obawy, kiedy dowiedziałam się, że Moffat wziął na warsztat Irene i zrobił z niej dominę, bo przecież nic prostszego niż skręcić w ślepą uliczkę „kobieta, która używa swojej seksualności jest niebezpieczna dla mężczyzn i musi zostać poskromiona”. Na szczęście tak się nie stało - Irene jest dla Sherlocka niebezpieczna dlatego, że dorównuje mu intelektualnie, a wszystko inne m.in. to, że wykorzystuje seks, żeby zdobyć kolejne kilka punktów przewagi nad Sherlockiem, to tylko pochodne.

Tak jak napisała Nindin, Irene jest portretem Sherlocka w negatywie, i tak jak przy każdym obrazie w negatywie mamy wartości przeciwstawne (kolory – Irene po stronie cienia, Sherlock po stronie, ekhm, światła, Sherlock aseksualny, Irene drapieżnie seksualna) i takie, które pozostają bez zmiany (kształty – oboje są bardzo inteligentni, amoralni, patrzą z wyższością na innych). Dlatego, kiedy Sherlock mówi o uczuciu jako słabości Irene, mówi też o tym, co uważa u siebie za słabość.

I tu przechodzimy do Sherlocka i tego, co, jak sądzę, będzie tematem drugiego sezonu, a ma wiele wspólnego z wymianą zdań z pamiętnego basenu:

Jim Moriarty: If you don't stop prying I will burn you. I will burn the heart out of you.
Sherlock: I have been reliably informed that I don't have one.
Jim Moriarty: But we both know that's not quite true.

W „A Study in Pink” poznaliśmy Sherlocka Holmsa, jako błyskotliwego dziwaka i samotnika, który spędza wolny czas bijąc nieboszczyków w kostnicy. I który skwapliwie przedstawia swojego nowego (i zapewne pierwszego ever, który nie uciekł po 24h) współlokatora, jako przyjaciela. Na początku drugiego sezonu wokół Sherlocka jest już mała rodzina – John, Sherlock, Lestrade, Molly i pani Hudson spędzają razem święta, John i Mycroft dbają o to, żeby Sherlock nie wrócił do nałogu etc.

Irene jest dla Sherlocka słabością (i nie będę tutaj dyskutowała o rodzaju czy sile uczucia, które w nim wywołała), tak jak słabością okazał się John, kiedy Moriarty zdecydował się zaatakować. Stąd tyrada o miłości. I stąd ostatnia scena, która nie jest o bezsilnej Irene Adler, potrzebującej wybawcy, ale o Sherlocku, który mimo że został wielokrotnie upokorzony przez Irene i tak nie potrafi postąpić wobec niej tak obojętnie i bezwzględnie, jak to gra przed Mycroftem („If you're feeling kind, lock her up. Otherwise let her go. I doubt she'll survive long without her protection.”).

Dzisiaj Mark Gatiss bierze na warsztat „Psa Baskerville'ów” i z ust Sherlocka pada takie zdanie: „Friends? I don't have friends!”. A przecież wszyscy wiemy, że to nieprawda.